W przypadku podejrzenia boreliozy najczęściej wykonywanym badaniem wstępnym jest test serologiczny, który mierzy odpowiedź organizmu na bakterię Borrelia. Badanie to jest powszechnie dostępne i pomaga w diagnozie, ale samo w sobie nie zawsze daje ostateczną odpowiedź, ponieważ w początkowej fazie infekcji przeciwciała mogą jeszcze nie być wytworzone lub mogą pozostawać we krwi przez długi czas po ustąpieniu infekcji, nawet jeśli patogen już nie występuje.
Jeśli wykonałeś badanie serologiczne, nie popełnij błędu interpretując wynik pozytywny/negatywny jako diagnozę bez dalszej konsultacji.
Jeśli nie otrzymałeś jeszcze leczenia, wyniki badań serologicznych (Western blot, immunoblot, ELISA, ViraMed itp.) są łatwiejsze do interpretacji:
- Jeśli wynik IgM jest pozytywny, prawie zawsze wskazuje to na rzeczywistą odpowiedź immunologiczną, tzn. organizm broni się przed istniejącą ostrą infekcją. Dzieje się tak nawet wtedy, gdy sam test ostrzega o możliwej fałszywej reakcji. Powodem tego jest ostrożność i nieaktualne odniesienia w literaturze.
- Jeśli wynik IgG jest pozytywny, może to oznaczać przebyte zakażenie, ale może również wskazywać na ostry proces.
- Co najważniejsze, jeśli wynik jest negatywny, co ma miejsce w ponad połowie ostrych infekcji, NIE wyklucza to boreliozy.
Jeśli wcześniej byliśmy leczeni antybiotykami, wynik serologiczny nie może być interpretowany jednoznacznie. Po skutecznym leczeniu bardzo pożądany jest wynik IgG dodatni, natomiast wynik IgM nie może być interpretowany jednoznacznie. Serologia nie dostarcza zatem informacji o skuteczności lub nieskuteczności leczenia, ale jest wskazówką dla specjalisty zajmującego się boreliozą.
Jeśli objawy utrzymują się, ale wynik serologiczny jest negatywny lub jeśli chcemy mieć pewność, czy bakterie rzeczywiście są obecne w organizmie, warto wykonać bezpośredni test diagnostyczny. Test ten wykrywa bakterie bezpośrednio we krwi i dlatego może być bardziej wiarygodny w przypadku wczesnej lub trudnej do wykrycia infekcji (DualDur).
Oba testy powinny być wykonywane w porozumieniu z lekarzem, ponieważ diagnoza boreliozy zawsze opiera się na łącznej ocenie objawów, historii medycznej i wyników badań laboratoryjnych. Wybór odpowiedniego testu pomaga zapewnić szybkie i ukierunkowane leczenie, co znacznie zwiększa szanse na wyzdrowienie.
W przypadku braku objawów nie warto wykonywać badań laboratoryjnych. Dlatego pierwszym krokiem jest zawsze zapisanie objawów i omówienie ich z lekarzami znającymi się na boreliozie.
(C) Fundacja Boreliozy z Lyme
