Logiczne podejście przyniosło sukces

W 2011 roku, w wieku 41 lat, zdiagnozowano u niej boreliozę, chociaż pierwsze objawy pojawiły się już w wieku 16 lat. W tamtym czasie nie była jeszcze świadoma przyczyny. Głównymi objawami były nieznośne bóle głowy, straszne zmęczenie i zapalenie stawów, głównie w łokciach. Jak sam mówi, czuł się jakby miał 100 lat, a jego pamięć była poważnie upośledzona. Oprócz tego Robert Martin miał niezliczone tajemnicze objawy. Od lat nie ma już żadnych objawów i zgodził się opowiedzieć o swoich doświadczeniach, aby podzielić się nimi z innymi pacjentami.

W 2011 roku zaczął się okres, który określiłbym jako straszny, od zapalenia płuc. Podejrzewam, że osłabiło to mój układ odpornościowy i dało wolną rękę bakteriom Borrelia, które do tej pory pozostawały w stanie uśpienia. W 1986 roku trafiłem do szpitala z tajemniczymi objawami. Pamiętam wysypkę w kształcie tarczy strzeleckiej na jednej z nóg, ale minęło już tyle czasu, że nie jestem tego pewien. Przez około 30 lat biegałem po lesie i w tym czasie usunąłem z siebie 4-5 kleszczy.

Tak, to smutna część historii! Po zapaleniu płuc odwiedziłem wielu lekarzy z różnymi objawami i dusznościami. Wszędzie mówiono mi, że jestem całkowicie zdrowy i zalecano wizytę u psychologa. Po prostu nie mogłem zrozumieć, jak mogę czuć się tak źle, skoro wszystkie wyniki badań laboratoryjnych były dobre. Wtedy usłyszałam od znajomego, że jeden z jego przyjaciół miał podobne objawy i okazało się, że cierpi na boreliozę. Wtedy wszystko stało się jasne: tajemnicze objawy, kleszcze… Pojechałam do Istenhegy i zrobiłam test, który dał wynik pozytywny (dla wszystkich czterech podgatunków w tamtym czasie).

Przeszedłem trzy serie antybiotyków. Ogromne dawki (czasami 8500 mg/dzień) dwóch lub trzech różnych antybiotyków. Wszystkie trzy serie trwały dwa miesiące, z dwumiesięcznymi przerwami pomiędzy nimi.

Łatwiej byłoby wymienić objawy, których nie miałem… Byłem bardzo chory, ale wtedy nadal wierzyłem, że wyzdrowieję. Po kuracji antybiotykowej to uczucie zaczęło zanikać. Próbowałem wszystkiego, co tylko się dało, poszedłem nawet na terapię hiperbaryczną za milion, co wtedy było ogromną sumą pieniędzy. Kupowałem wszystko, o czym inni pacjenci pisali w Internecie, że okazało się dla nich pomocne. Nagle zdałem sobie sprawę, że nic nie działa i że umrę. Sześć lat desperackiej walki całkowicie mnie zniszczyło. Nie chciałem wierzyć, że to mi się przydarza. Przez całe życie byłem wysportowany i zdrowy. Byłem narciarzem biegowym i biathlonistą, pełnym nadziei i talentu. Robiłem bardzo duże postępy, ale po roku ciężkich treningów na początku sezonu zawodowego zacząłem mieć kolejne choroby układu oddechowego. Walczyłem do 24 roku życia, ale potem musiałem się poddać. Straciłem marzenie.

Dużo czytałem na stronach internetowych z całego świata. Po sześciu latach zdałem sobie sprawę, że to nie „korzystne” działanie borrelii powodowało moje choroby, ale jej niszczenie. Każdy pacjent z boreliozą wie, czym jest reakcja Herxheimera. Jest ona spowodowana toksynami zniszczonych bakterii, co w zasadzie jest zatruciem. Po raz pierwszy doświadczyłem jej (w najcięższej postaci) czwartego dnia pierwszej kuracji antybiotykowej, kiedy po pracy pobiegłem do domu, padłem na łóżko i przez trzy godziny miałem drgawki. Byłem przerażony, reakcja była bardzo silna i nie byłem w stanie wezwać pomocy. Intensywność reakcji Herx zmniejszała się z czasem, a potem zdałam sobie sprawę, że miałam je przez cały czas, tylko były łagodniejsze. Osoby cierpiące na boreliozę często myślą, że brak objawów to znak sukcesu. Ale to nieprawda. Pomyślałam o tym i doszłam do wniosku, że jeśli dyskomfort jest spowodowany niszczeniem Borrelia, to w sumie jest to dobra rzecz. Jak mogę to osiągnąć jak najczęściej? Nie mogę brać antybiotyków przez lata, bo nie przeżyję. Co jeszcze powoduje ten efekt? Na przykład ćwiczenia fizyczne. Nie byłem typem biegacza, ale kiedy zacząłem trenować, nie przestawałem, dopóki moje tętno nie osiągnęło 200. Musiałem jednak przyznać, że skoro nie uratowało mnie to przez 30 lat, to nie uratuje mnie teraz. Przypomniałem sobie, jak bardzo lubiłem chodzić do sauny, ale przestałem, ponieważ za każdym razem po wizycie czułem się źle. Tak, gorączka. Ponownie przeszukałem internet i znalazłem to, czego szukałem. Amerykańska strona internetowa pisała o zimnych dłoniach i stopach. Osoby cierpiące na boreliozę wiedzą, co to jest, prawie każdy ma to. Napisali, że ludzkie ciało jest nieco za ciepłe dla Borrelia. Aby się rozmnażać, potrzebuje niższej temperatury, dlatego preferuje kończyny. Co jeszcze ciekawsze, może ustawić się w taki sposób, aby zmniejszyć prędkość krążenia w kończynach, tworząc sobie jeszcze bardziej idealne środowisko do rozmnażania. W tym momencie wszystko stało się dla mnie jasne. Być może nie jestem w stanie jej całkowicie wyeliminować, ale mogę zapobiec jej rozmnażaniu się. Istnieją różne podgatunki Borrelia o różnych cyklach rozrodczych. Najkrótszy cykl trwa 3-4 dni, więc musiałem podgrzewać ją co najmniej co 2-3 dni. Zacząłem chodzić do sauny trzy razy w tygodniu. Każdy, kto się na to decyduje, powinien być przygotowany na najgorsze, ponieważ jest to sześciomiesięczny koszmar. Jedna reakcja Herxheimera następuje po drugiej. Bywały chwile, kiedy ledwo mogłam dotrzeć do domu z łaźni. Okropne bóle głowy i nudności zaczynają się już w szatni, a w domu nie można nawet spać z powodu złego samopoczucia. Minęło sześć miesięcy i byłam bliska poddania się. Bardzo trudno było mi radzić sobie z takim życiem. Wykonywanie obowiązków w pracy, wychowywanie dzieci, radzenie sobie z codziennymi problemami.

Wtedy coś się wydarzyło. Ubierałam się po saunie, kiedy zauważyłam, że regularny, brutalny ból ustąpił. Pomyślałam, że to tylko zbieg okoliczności, ale od tego momentu ból i mdłości stopniowo zaczęły ustępować. Po 11 miesiącach nastąpił cud: na zawsze pożegnałam się z reakcjami Herxheimera. Kontynuowałem ustaloną praktykę przez kolejny miesiąc, który do tego czasu wynosił 3 lub 4 x 15 minut w saunie o temperaturze 100 stopni. Po 12 miesiącach zakończyłem kurację. Było to w 2017 roku i od tego czasu nie mam żadnych objawów.

Szczerze mówiąc… nie wróciłem do lekarza. Nie oczekiwałem od nikogo wyjaśnień, ponieważ dokładnie wiedziałem, co się dzieje.

Teraz, gdy czujesz się dobrze, czy są jakieś długotrwałe objawy lub schorzenia, które wymagają monitorowania?

Być może pozostała jedna rzecz, której żałuję, a mianowicie to, że moja pamięć nie jest taka jak kiedyś, ale można to przypisać mojemu wiekowi. Myślę, że może to być wynikiem lat strasznych bólów głowy.

Kiedy zdiagnozowano u mnie chorobę, wiele osób udzielało mi porad. Jedni byli za antybiotykami, inni byli przeciwni. Problem polegał na tym, że żadna ze stron nie została wyleczona. Gdyby ktoś mi to wtedy powiedział i nie musiałabym przechodzić przez ten koszmar, nie straciłabym części swojego życia. Nie musiałabym żyć w strachu przez sześć lat. Nie musiałabym znosić tego niezmierzonego bólu przez lata. Jednak patrząc wstecz, nie jestem smutna. Żyję szczęśliwie i jestem wdzięczna za każdą chwilę. Być może nigdy nie byłabym w stanie tak bardzo docenić swojego życia, gdyby to się nie wydarzyło.

Wierzę w instynkt, ale przyznaję, że w tym przypadku nie zadziałał. Sukces przyniosło logiczne podejście. Jeśli nie mogę tego zabić, nie pozwolę, aby się rozmnażało. To było kluczem do rozwiązania. Powinienem również wspomnieć, że kilku moich przyjaciół cierpiących na boreliozę rozpoczęło terapię sauną, ale niestety tylko dwóch z nich było w stanie ukończyć leczenie. Jednak obaj od lat nie mają żadnych objawów. Jest to niezwykle trudne zadanie, wymagające silnej woli. Z upływem czasu łatwo jest stracić wiarę, co jest całkowicie zrozumiałe, ale jeśli będziesz wystarczająco wytrwały, odzyskasz swoje życie. Życie, z którego dawno zrezygnowałeś.